U bent hier : Onvrijwillige buitenbezitstelling Vernieling en vervalsing

De wet van 1921 geeft aan degene wiens effect vernield of vervalst werd, de mogelijkheid om van de emittent de aflevering van een duplicaat of de uitbetaling van het opeisbaar kapitaal te eisen.

De bepalingen van artikel 31 van de wet, die deze materie regelen, nemen in feite een onzekerheid weg. Men zou kunnen denken dat het noodzakelijk is verzet aan te tekenen tegen een vernield effect om gebruik te kunnen maken van de mogelijkheid er de vervanging of terugbetaling van te vragen. Kan de vernieling gelijkgesteld worden met een verlies ? De wet antwoordt op deze vraag in negatieve zin.

De vernieling van een effect vereist niet dat de procedure van aantekening van verzet in gang wordt gezet. Het volstaat het feit van de vernieling te bewijzen. Hetzelfde geldt voor de vervalsing.

Artikel 31 bepaalt inderdaad dat elke rechthebbende van een vernield effect, mits hij bewijst dat het effect vernield werd, van de emittent, hetzij de betaling van het vorderbaar geworden kapitaal, hetzij, op zijn kosten, de aflevering van een effect geldende als duplicaat of van een effect van dezelfde aard en van dezelfde waarde, kan eisen.

Hetzelfde recht wordt verleend voor vervalste effecten. Voordat het duplicaat wordt afgeleverd, wordt het vervalste effect nietig verklaard of vernietigd.

De rechtbanken kunnen de aflevering van het nieuwe effect of de betaling van het kapitaal afhankelijk maken van waarborgen die zij bepalen.